Polska mąci i sprawia, że gubię nadzieję. Od chwili wejścia na prom kursu Kopenhaga-Świnoujście wszystko zaczęło sięwalić. Włączając w to moją głowę. Zwrakowaciały, nie nadaję się do użytku. I boję się, że obciązanie ludzi przywracaniem mnie do stanu używalności nie zaowocuje im niczym dobrym. Jestem pusty i poza kilkoma mocnymi i stanowczymi uderzeniami serca trudno jest mi niezobowiązująco wobec przyszłości czuć. Wiem co czuję, ale gdy próbuję sobie pospacerować i pomyśleć, przewracam się. Czuję się, jakby moje serce zaplątało się w jakieś stare, zgniłe liny, które ktoś kiedyś porzucił przypadkiem. Boję się co będzie, ale chcę żeby było, cokolwiek to będzie. Wyleczyli mnie z kompleksów, ale nie wyleczyli mnie ze strachu. Widać na wszystko potrzeba czasu.

Powoli zmierzamy razem do końca życia. Chociaż koniec jeszcze niewidoczny, najważniejsze, że razem i że powoli. Rozpuszczamy się w sobie jak cukier w herbacie. Tak chcę, kochanie. Już mnie nie zostawiaj.

Ten weekend sposorowało miasto Poznań i słowa "spacer" oraz "miksować". Kamil i ja odwiedziliśmy Poznań na wyraźne życzenie Jarka (nie będę wymieniał nazwiska, bo jak wiemy nie o nazwiska tutaj chodzi, ani nie o reklamę na Googl'ach). I tutaj głęboki i pełen wdzięczności ukłon w stronę Jarka.

Podróż pozwala rozwinąć skrzydła.

Poznań jest piękny. Poznaniakom gratulujemy miasta. 

Dzisiaj osiągąłem wiek 21 lat. Proszę o werble. Gratulacje i źyczenia proszę przesyłać na adres daniel . jarocinski (at) gmail . com. Alkohole przesyłać na adres domowy, smsy i połączenia kierować pod numer mojego telefonu mobilnego. Nie ma mnie w domu - z czego płynie wniosek, źe jestem poza domem. Poza domem rodziców, znaczy się.

 Bilans na godzinę 16.34 - 2 prezenty. Prezenty od rodziców - 0 (słownie - zero), prezenty od teściów - 1, prezenty od babci - 1.

 

Był upał. Jego gibkie dwudziestojednoletnie ciało prężyło się mokre od potu w palonym ogniem słonecznym dymie paierosowym. Wędrowali przez miasto - oni i ich przejedzenie. Ręka w rękę, papieros za papierosem.

Przedawkowali. To pewnie śledż w śmietanie. I ten niepokój od żołądka w dół. Dzisiaj żar, a jutro wszystko miało się skończyć. Miało padać. Przynajmniej tak powiedziała mulatka w prognozie pogody tvn24.

Performa,

performa,

performa.

I do pracy.

 

21 lat. Brzmi dumnie, mimo, że w Polsce. Nie w Danii, nie w Kanadzie, nie we Włoszech ani nawet w Hiszpanii. Upalne urodziny. Zapierające dech w piersiach niemalże. Raz na jakiś czas wypada zachowywać  jak przystało na swój wiek. A jeżeli nie wypada, to trzeba wyjąć.

 

Papier toaletowy - tak miękki jak ja. Miękki i ciągle sięrozpływam. Upały nie popuszczają, chyba, że podczas burzy. Co za pogoda! Wyostrzył nam się klimat. I wyostrzy się harry.

Dzisiaj odbyłem kolejną rozmowę kwalifikacyjną. Za późno już na życzenia powodzenia - ono i tak nigdy w porę się nie zjawia. Było jednak dobrze. Mogłem udawać rekina - biznesowego rekina, któremu zależy tylko na zysku.

To ja nie wiem, czy tak bardzo udawałem. Wylazła ze mnie pazerność i urodziła małego harrego, który stanął obok i rozmawiał po angielsku z rekrutującą panią. Żebyście zobaczyli z jaką gracją i czarem utrzymywał równowagę i zachowywał spokój. Kto wie tylko, czy nie był za mały (harry,nie spokój).

Muszę czekać.

 

How wonderful life is, now You're in the world.

Wychłodzenie, proszę.